برنامه جدید دولت برای مدیریت مصرف بنزین، نشان دهنده حرکت از افزایش شدید قیمت به سمت مدل تشویقی است که در شرایط فعلی اقتصادی و اجتماعی تصمیمی قابل دفاع است. طرح پیشنهادی بر اختصاص سهمیه ۹۰ لیتری به خودرو، با سقف یک سهمیه برای هر خانواده و خرید مقدار مصرفنشده از مردم استوار است؛ مدلی که از تخصیص بنزین به کد ملی منطقیتر است و پاداش را به رفتار مصرفی واقعی پیوند میزند. با این حال، موفقیت طرح به دو ابهام اصلی گره خورده است: تخمین منطقی از میزان واقعی کاهش مصرف و نحوه تامین منبع مالی پرداخت پاداشها. در وهله اول انتظار کاهش شدید مصرف از این طرح منطقی به نظر نمیرسد. همچنین اگر قرار باشد برای کاهش ۳۰ میلیون لیتر مصرف روزانه، به ازای هر لیتر ۱۰۰ هزار تومان پرداخت شود، بار نظری طرح به حدود ۳ هزار میلیارد تومان در روز و ۹۰ هزار میلیارد تومان در ماه میرسد؛ رقمی که بدون سازِکار مالی شفاف میتواند خود به مسئلهای تازه تبدیل شود.